Adaletsiz Mahkemede Ben Hükümleri

Kimliğimin içinde saklı olan sana bakıp durdum o gece
Anlatacaklarıma bir hokka bir divit yeterdi belki diye

Gördüm ki benden gayrısı hayatında hep en öndeler
Yüzleştim gerçeklerle ve anlattım kendime çok kereler

Durmayan bir sızı sardı önce masum sevgimin tılsımlı kalbini
Gözlerin şimdi aramasa da artık beni anladım sende olan değerimi

Baş kahramanı ben sanırdım senin romanında hep bilmeden gerçekleri
Oysa yardımcı oyuncu bile değilmişim anladım artık o büyük resmi

Kızdığım da yok kimselere kaldı sanırdım o güzel kadın koşar diye erkeğine
Senin davalarında idam hükmünü ben almışım hep adaletsiz mahkeme reisi eliyle

Bir çiçek tanesi yeterdi oysa çok değil yirmi otuz yıl öncesinde
Şimdi sohbeti zehir olmuş fikri yobaz olmuş ben ve sevdiklerimde

Öyle inanıyorsun madem diye hiç itiraz da etmeden şu güne
Belli ki çok değer verdin sosyal dedikleri safsatadan aleme